Προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου ότι τίποτα δεν άλλαξε. Ότι αύριο θα επιστρέψεις στην καθημερινότητα και όλα θα είναι ίδια όπως πριν, όμως αυτό δεν είναι αλήθεια. Κάτι έχει αλλάξει. Κάτι που δεν είναι στην ιδιοσυγκρασία του Έλληνα.
Αν έχει ένα καλό ο λαός μας, αυτό είναι η ζεστασιά του. Ερχόσουν άγνωστος τουρίστας και σε έπαιρνε ο ταβερνιάρης αγκαλιά και σου λεγε “my friend”. Πόσες φορές έχεις δει το απορημένο διστακτικό βλέμμα του τουρίστα που δεν έχει συνηθίσει αυτή τη ζεστασιά. Αυτή την φιλική αγκαλιά, τη θερμή αλλά και σφιχτή χειραψία.
Την επόμενη μέρα που θα έρθει, θα είμαστε ίδιοι; Θα είμαστε τόσο θερμοί; Θα έχουμε μια αγκαλιά για τον άγνωστο, τον ξένο, ακόμα και το γνωστό μας; Περπατώντας πριν από μέρες στους δρόμους, συνάντησα φίλους και ήθελα τόσο να τους αγκαλιάσω και να τους σφίξω το χέρι, να ανταλλάξουμε ευχές, ένα φιλί, όμως δε το τόλμησα. Ούτε εκείνοι…
Ήθελα πολύ…δε με ένοιαζε ο ιός, όμως σκέφτηκα ότι ίσως να μην ήθελαν αυτοί. Δεν ήθελα να τους φέρω σε δύσκολη θέση. Έτσι παραμείναμε σε απόσταση. Το 1,5 μέτρο δεν είναι απλά μια μετρήσιμη απόσταση, είναι ένας κόντρα ρόλος για τον Έλληνα.
Αρνούμαι να γίνω αυτό που μισούσα. Θέλω να σφίγγω το χέρι μετά από μία συμφωνία, θέλω να μπορώ να κάθομαι μόνος σε ένα τραπεζάκι και να αισθάνομαι κομμάτι της διπλανής παρέας, θέλω να αγκαλιάζω το συμπαίκτη μου μετά από μία επιτυχία και να μπορώ να υποδέχομαι τον ξένο με μια αγκαλιά και ένα “my friend”.
Εύχομαι λοιπόν αυτή η αλλαγή να είναι μια προσωρινή μετάλλαξη και αύριο που θα ξαναβγούμε ελεύθερα στο δρόμο, να γίνουμε η πιο ζεστή πλευρά του εαυτού μας, ο πιο φιλόξενος και θερμός λαός που γνώρισα, όταν ξένος και γω σε ηλικία 7 χρονών βρέθηκα στην Ελλάδα και ταράχτηκα ευχάριστα από τη ζεστασιά αυτού του λαού.
Όταν με το καλό ξεχυθούμε στο δρόμο, δήλωσε και συ διαθέσιμος για μια αγκαλιά…αυτή που θεραπεύει τις καρδιές καλύτερα από κάθε άλλο φάρμακο.
Χριστός Ανέστη “my friend”